#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_1



"‫ﻓﺼﻞ اول"‫اوﻟﯿﻦ ﻧﮕﺎه‬


‫اﯾﻦ زﻣﺎﻧﯽ از روز ﺑﻮد ﮐﻪ آرزو ﻣﯽ ﮐﺮدم اي ﮐﺎش ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﺨﻮاﺑﻢ .‬ ‫دﺑﯿﺮﺳﺘﺎن .‬ ‫ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮزخ ﺑﺮاي آن اﺳﻢ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺮي ﺑﻮد . اﮔﺮ راﻫﯽ وﺟﻮد داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ آن ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﺮاي ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻢ

ﻣﺠﺎزات ﺷﻮم ، ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻮد. ﯾﮑﻨﻮاﺧﺘﯽ‬ ‫ﭼﯿﺰي ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺑﻪ آن ﻋﺎدت ﮐﻨﻢ . ﻫﺮ روزي ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ اي ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪه ﺗﺮ از روز ﻗﺒﻞ ﺑﻮد.‬ ‫ﺑﻪ ﺗﺮك ﺧﻮردﮔﯽ ﮔﻮﺷﻪ

ي دﯾﻮار ﮐﺎﻓﻪ ﺗﺮﯾﺎ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدم و در آن ﻧﻘﺶ ﻫﺎﯾﯽ را ﺗﺼﻮر ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ . اﯾﻦ راﻫﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ آن‬ ‫ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺮﯾﺎن آب در ﺳﺮم ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ

را ﺳﺎﮐﺖ ﮐﻨﻢ .‬ ‫ﻫﺰاران ﻫﺰار ﺻﺪاﯾﯽ را ﮐﻪ از ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻧﺎدﯾﺪه ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ .‬ ‫ﮐﻢ و ﺑﯿﺶ ﺗﻤﺎم اﻓﮑﺎرﺷﺎن را ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪم . اﻣﺮوز ، ﻫﻤﻪ ي ﻓﮑﺮﻫﺎ ﻣﻌﻄﻮف ﻣﻮﺿﻮع ﭘﯿﺶ ﭘﺎ اﻓﺘﺎده ي

آﻣﺪن ﯾﮏ داﻧﺶ آﻣﻮز ﺟﺪﯾﺪ ﺑﻮد . ﭼﻬﺮه‬ ‫ي ﺟﺪﯾﺪ را ﺑﻪ ﺗﮑﺮار و از ﺗﻤﺎم زاوﯾﻪ ﻫﺎ از ﻓﮑﺮي ﭘﺲ از ﻓﮑﺮ دﯾﮕﺮ، دﯾﺪه ﺑﻮدم . ﻓﻘﻂ ﯾﮏ دﺧﺘﺮ ﻋﺎدي . ﺷﻮر و ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ورود

او ﺑﻪ‬ ‫وﺟﻮد آﻣﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺴﻞ ﮐﻨﻨﺪه اي ﻗﺎﺑﻞ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﻨﯽ ﺑﻮد . ﻣﺜﻞ ﻧﺸﺎن دادن ﯾﮏ ﺷﯽء ﺑﺮاق ﺑﻪ ﯾﮏ ﮐﻮدك . از ﻫﻤﺎن اول ﻧﯿﻤﯽ از ﭘﺴﺮان‬ ‫ﺧﻮاب ﻧﻤﺎ ﺧﻮدﺷﺎن را ﻣﻌﺸﻮق او

ﻣﯽ دﯾﺪﻧﺪ ، ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﯾﻦ دﻟﯿﻞ ﮐﻪ او ﭼﯿﺰي ﺟﺪﯾﺪي ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ آن ز‪‬ل ﺑﺰﻧﻨﺪ . ﺑﺮاي ﺳﺎﮐﺖ ﮐﺮدن ﺻﺪاﯾﺸﺎن‬ ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻼش ﮐﺮدم .‬ ‫ﭼﻬﺎر ﺻﺪا را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ رﻋﺎﯾﺖ ادب ﻧﺸﻨﯿﺪه ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ ، ﻧﻪ

اﯾﻨﮑﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻞ ﺑﺎﺷﻢ : ﺧﺎﻧﻮاده ام ، دو ﺑﺮادر و دو ﺧﻮاﻫﺮم ، ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺘﻦ ﺣﺮﯾﻢ ﺧﺼﻮﺻﯽ در ﺣﻀﻮر ﻣﻦ ﻋﺎدت ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻪ ﻧﺪرت ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺗﻮﺟﻪ ﻣﯽ

ﮐﺮدﻧﺪ .‬ ‫ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﻪ اﻓﮑﺎرﺷﺎن ﮔﻮش ﻧﺪﻫﻢ . ﺗﻤﺎم ﺗﻼﺷﻢ را ﻣﯽ ﮐﺮدم وﻟﯽ ﻫﻢ ﭼﻨﺎن... ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ .‬ ‫ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻏﺮق‬ ‫رزاﻟﯽ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ

ﻣﯽ ﮐﺮد . او داﺷﺖ ﺑﻪ ﺑﺎزﺗﺎب ﻧﯿﻤﺮخ ﺧﻮدش در ﺷﯿﺸﻪ ﻫﺎي ﻋﯿﻨﮏ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻧﮕﺎه‬ ‫در ﺑﯽ ﻧﻘﺼﯽ ﺧﻮدش ﺷﺪه ﺑﻮد .‬ ‫ذﻫﻦ رزاﻟﯽ ﯾﮏ اﺳﺘﺨﺮ ﮐﻢ ﻋﻤﻖ ﺑﻮد ﺑﺎ ﺟﻬﺶ ﻫﺎي اﻧﺪك .

romankadeh1.ir | @romankadeh1