#آینه_ای_در_برابر_آینه_ات_می_گذارم_پارت_2

به چراغهای روشن شهر چشم می دوزد.

نگاهش روی برج میلاد ثابت می شود.

آخرین بار این برج وسط تهران خودنمایی نمی کرد. آخرین بار خیلی چیزها مثل حالا نبود؛ بزرگراهها، تاکسی های خوشگل و یکدست ِ فرودگاه، اینهمه آسمان خراش و پل...

اتاق ِ مرتب ِ هتل باعث آرامشش می شود.

پرده را می کشد تا نور وارد نشود و بتواند راحت بخوابد. نیاز به چند ساعت خواب اساسی دارد ولی وسواس موروثی اجازه نمی دهد بی خیال ِ باز کردن ِ چمدانها شود.

لپ تاپ ِ روی لباسها یادش می آورد خبر رسیدنش را هنوز نداده است.

روشنش می کند. خدا را شکر اطلاعات و رمز وای فای هتل، در منوی کنار تلفن هست.

اسکایپ را باز می کند. می رود سر وقت ِ لباسهای مرتب چیده شده.

با دقت و تک تک، لباسها را در کمد آویزان می کند و کفشها را ردیف پایین می چیند.

صدای زنگ اسکایپ بلند می شود.

لم می دهد روی تخت و تماس را برقرار می کند.

جسی، لبهاش را با آن رژ براق چسبانده به دوربین گوشی.

هدفون را به گوشش می زند و خندان می گوید: برو عقب!

جسی، سرش را پس می کشد و سرحال می گوید: هنوز نرفته میس کردمت!

romankadeh1.ir | @romankadeh1